ΑΧΘΟΓΡΑΦΙΑ-ΑΛΗΤΙΣ

Η ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΡΑΣΙΑ

2010-01-31T12:00:00.001-08:00

Η ψυχική υγρασία δεν παρακολουθείται όπως η πραγματική στα σχετικά δελτία. Κι η μνήμη της παιδικής μου ηλικίας με τον αναμνηστικό πόνο που προκαλεί η φυσική στα παλιά χτυπήματα. Στο σώμα και στα κόκαλα.

ΑΠΑΤΡΙΔΑ ΒΑΔΙΣΗ

2009-11-02T09:18:00.000-08:00

-Όταν απάτριδας περιπλανιέσαι σε ξενόεσσα χώρα δεν περπατάς ούτε σε αυτήν ούτε στη γενέθλια. Αλλά μηχανικά και νοερά τη βάδιση εκπληρώνεις. Γι΄ αυτό συχνά σαν μαριονέτα ή φάντασμα που η μέρα εξαϋλώνει.

ΨΕΥΔΩΝΥΜΟ

2009-09-20T12:31:00.000-07:00

Αργούσα για τη βάρδια. Αλλά την αίθουσα τη σκοτεινή δεν άφησα και του Άλεξ Ντελάρτζ την ιστορία. Και για την εικοσάλεπτη αργοπορία, η προϊσταμένη αρχή μου είπε δυο φωνήεντα με σθένος στη δριμύτητα. Κι εκείνο το χάραμα καθώς επέστρεφα στο σπίτι με τα νυχτερινά τα λεωφορεία, όπως ακριβώς κι εκείνος με αιώνιου συνθέτη μουσική που του Θεού ακροατής και για τα εγκόσμια κουφός, σε ύπνο και σε ξύπνιο με στανιό, όλους τους σκότωσα. Στο τμήμα της διορθώσεως και σε όλους τους ορόφους της εφημερίδας σ’ έναν δεν στάθηκα. Εκδίκηση της άγουρής μου της δουλείας που έληξε στην ίδια αφετηρία. Από τα τζάμια που ’τρίζαν στα δεκαεξάχρονά μου τα μηλίγγια. Κι ο Αλεξ Ντελάρτζ ψευδώνυμό μου για μία δεκαετία. Που κύλησε στη βία.

ΟΑΣΗ

2009-08-22T03:18:00.000-07:00

Στο ξέσκεπό μας πόνι-αυτοκίνητο με τον μικρό μου μονάκριβο αδερφό και τη μητέρα οδηγό, που τόσο νέα και πρώτα γυναίκα, στρίψαμε σε εκείνον τον χωματόδρομο που έβγαζε στη θάλασσα και ‘‘ Όαση’’ τη λέγανε στην παιδική μου ηλικία. Και πράγματι ήταν. Δίχως ταμπέλα και νερά κρυστάλλινα. Και όταν φτάσαμε Όπως στα χρόνια τα τωρινά. Στα χρόνια τα σαράντα μας κατεστραμμένη από των ανθρώπων τα σκουπίδια. Στον βούρκο και στην πίσσα. Κι η οδηγός μας, που τώρα πια μόνον η μάνα μας κι όχι μια μάνα τόσο νέα και πρώτα γυναίκα, και με τα δυο της χέρια μας κάλυψε το βλέμμα.

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΣΤΗΣ ΓΙΟΥΤΑΣ ΤΑ ΟΡΥΧΕΙΑ

2009-08-16T06:33:00.001-07:00

Μια Ελληνίδα δημοσιογράφος. Mε το όνομα Μαρία. Πήγε στης Γιούτας τα ορυχεία. Στις αρχές του αιώνα. Για την καταγραφή των συνθηκών. Που εργάζονταν στις ΗΠΑ. Οι Έλληνες. μετανάστες. Και όπως τους φώναζε, στα ελληνικά, από την τρύπα. Αυτοί δεν πίστευαν στ’ αυτιά τους. Πως άκουγαν σε Κόλαση της Γης. Μια φωνή. Όλο στοργή και γυναικεία. Που να μιλάει στα ελληνικά. Στης Γιούτας τα ορυχεία. Και νόμιζαν πως ήτανε η ίδια η Παναγία.

ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΧΟΡΟΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΚΑΤΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥΣ

2009-08-09T05:07:00.000-07:00

Στη σύγχρονη Ελλάδα. Οι χοροί της Τραγωδίας. Στα Μέσα Μαζικής Μεταφοράς. Που δεν διασχίζεις τίποτα. Απλώς μεταφέρεσαι. Μ' αντίτιμα.

ΕΥΡΗΜΑ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ ΠΟΥ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΣΚΛΗΡΟΤΗΤΑ

2008-07-01T08:34:00.000-07:00

Όταν στον κόσμο σας. Φανεί. Μια αγάπη. Δίχως όρια. Ψυχές. Που κόψατε. Τον λώρο. Με τα δόντια. Το τελευταίο. Της Επιστήμης. Εύρημα. Σας συγχωρεί. Για τη σκληρότητα.

Στης μάνας. Παραμένουνε. Το σώμα. Τα εμβρυϊκά. Τα κύτταρα. Σε δέρμα- σπλήνα και πνευμόνια. Μέχρι τη λήξη της. Στα εγκόσμια.

(Εύρημα που επεξηγεί επιτυχώς και τη μητρική διαίσθηση. Που άσβεστη. Στα χρόνια).

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΥ

2008-05-19T10:32:00.000-07:00

Σε αυτόν τον κόσμο οι άνθρωποί μου. Του υλικού: Εξορισμένων. Διά βοής. Από κοινότητα. Και κλήρο. Για τη σπορά. Ποιητών. Και Δαιμονίων. Ή αδρελανίνης οι εθισμένοι. Χωρίς αυτήν χαμένοι γέροι. Ή απ’ του παράνομου. Τη χύτρα. Της πίστης. Πως δουλεία. Η νόμιμη εργασία. Και βλαπτική στη φαντασία. Ή αναχωρητές. Εντός της κοινωνίας. Μες σε διαμέρισμα . Που πιο κελί . Από αυτά στα μοναστήρια. Απ’ τους Κανονικούς. Και Νόμιμους κανείς. Δεν μ’ είχε ανάγκη. Κανείς δεν με θυμόταν. Απ' αγάπη. Εκτός της επιζήσας αδερφής. Από συντρίμμια . Δεν άξιζα παρέας. Και καθημερινής φιλίας. Με γεύματα. Και δείπνα. Επιτραπέζια και σίριαλ. Δεν πήρα ποτέ κάρτες και γράμματα. Κι αυτοί που συγχρωτίζομαι. Οι σύντροφοι. Που απέκτησα. Ως λιποτάκτης. Σε χαράκωμα. Οι φανταστικοί της Τέχνης. Της πραγματικής. Κι όχι αυτής. Που τη λατρεύουν. Ως μαζική ψυχαγωγία. Και του αστυνομικού δελτίου. Τα αξιοσημείωτα. Χαμίνια. Μιας μοίρας. Με τη στριφτη τη σκάλα. Στα σκουπίδια. Τζάμπα σπουδές. Στη διερεύνηση. Του σκότους. Και της θλίψης. Που από τα βάθη. Φέρουμε. Ως είδος του Πλανήτη. Που τον σκοπό του δεν γνωρίζει.

ΓΡΑΜΜΑ ΣΕ ΑΔΕΛΦΙΑ

2008-05-16T13:38:00.000-07:00

Τοιχομάχοι. Τοιχοβάτες. Μυαλά της ποιητικής αδείας. Με μάτια σφαλιχτά. Και αντοχές. Δεμένες σε φορεία. Ναυτικοί ξηράς. Και πιλότοι επί της γης. Μην τη φοβάστε.Την αλήθεια: Κι σε αυτό το κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας.Στο οποίο ζείτε. Με του ζώντος οργανισμού. Την πορεία. Στον κόσμο της βαρύτητας. Γέννηση- Ακμή-Και παρακμή. Παιδιά πεθαίνουν. Από βόμβες κι από πείνα. Και άλλοι σε βίους των ρεκόρ στην απληστία. Με λίγα λόγια Οι λίγοι. Τρώνε στα τραπέζια. Κι οι άλλοι χορταίνουν με το βλέμμα.

Και ενάντια στων ποιητών. Και φιλοσόφων. Και επιστημόνων τη φωνή. Στ΄ αυτιά μας. Το βουλοκέρι. Το καλύτερο. Μετά την ύπαρξη. Εσαεί. Βαρβάρων. Που απειλούν την πολιτικο- κοινωνική μας ευταξία. Αυτό της μαζικης ψυχαγωγίας. Και της διασημότητας ανθρώπων. Ανευ αξίας. Που 'χουν τον ήχο. Της καινούριας κιμωλίας. Σε σχολικό πίνακα.

ΑΜΙΛΗΤΗ ΒΑΡΔΙΑ

2008-05-16T13:26:00.000-07:00

Με κοίταξε. Ανακουφισμένα. Που δεν είχα βούτηξει. Απ’ την ταράτσα. Όπου καταναλώνω. Το εργασιακό μου. Διάλειμμα. Ένας άνθρωπος. Π' απλώς. Συνάδελφος.Αλλά που τα κοινά. Τα κρίνουμε. Με ίδια μάτια. Κι αυτό. Μας φέρνει. Σε συχνή. Συνομιλία. Και με ακροάστηκε. Πως ήμουν. Για των απόπλων την προβλήτα. Και πως. Τη σκέφτηκα. Την έξοδο. Στη στέγη. Αλλά παιδιού. Με κράτησε. Το χέρι.

Και πορευτήκαμε. Αμίλητοι. Στη βάρδια.

ΠΛΟΙΑ ΠΟΥ ΚΟΝΤΕΥΟΥΝ ΣΤΟ ΦΑΡΟ

2008-05-16T13:03:00.000-07:00

Τα πλοία. Που μου απέμειναν. Να πάρω. Κοντεύουνε. Στον φάρο. Λίγη χρειάζομαι. Ξηρά. Με μάτια. Να μείνω. Σφαλιχτά. Χωρίς να παραδέρνω. Κι απ’ τη σορό μου. Σε πυρά. Ως σκόνη. Να σκορπίσω.Και επί της γης. Στον έναν. Τον κόσμο. Που μου 'τυχε. Να. ζήσω. Στο ανθρώπινο. Το είδος. Ως μόριο. Να γυρίσω.

Μοναχά.

ΧΑΙΡΕΚΑΚΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΤΗΣ ΕΥΜΑΡΕΙΑΣ

2008-05-12T12:15:00.000-07:00

Πόσο γυμνάστηκε η χαιρεκακία μου. Όταν η Τάξη η Ένστολη της Πολιτείας μου. Με καρακόλια. Παρκαρισμένα. Εν μέση οδώ. Και με κορδέλα. Απέκλεισε. Μια μέρα. Το κέντρο. Της Κοσμόπολης. Λόγω πορείας. Εργαζομένων. Στα σκουπίδια. Και τους οδηγούς. Τους έχωνε. Στον λάκκο με τα φίδια. Όπου η οικονομία. Του εγκλήματος. Της προσφυγιάς. Της πρέζας. Και της πραγμάτειας. Μετοίκων.Απ’ τα μπάζα. Κι από των πειρατικών. Τα σκάρτα αλάνια. Μ' ηρωινομανείς. Κι απάτριδα. Καρύδια. Με πατημένα. Τα λαρύγγια. Από του ένεδρου. Και ντόπιου. Την κακοπληρωμένη εργασία. Βαπόρια αράπικα. Που δίνουν. Κάνναβι. Σε σπίρτα. Πηγμένη σ’ αμμωνία. Κι αλεύρι-Κόκα. Σε μαντίλια. Και μ' αστέγους. Και τρωγλώβιους. Για τα δημοτικά συσσίτια. Σαλούς που απροαύλιστοι. Ακόμα. Γυναίκες που εκπορνεύτηκαν. Για να ’χουνε εργασία. Δίχως γιατρό Δημόσιας Υγείας. Στα δόντια. Της κομπλεξικής. Σε βάρδια. Υπηρεσίας. Που μετατρέπει. Τα γραφεία. Αστυνομίας. Σε πορνεία. Και ρίχνει ξύλο. Με κουβέρτα .Για να πνιγούν. Οι μελανιές.Του κλομπ.Στο δέρμα. Και τι ικανοποίηση. Στους δρόμους της ορφάνιας. Που μες στον τρόμο της ευμάρειας. Ζητάγανε βοήθεια. Με το μάτια Κι εγώ τους άφηνα. Να τρέμουν σαν τα ψάρια. Πως όλα αυτά. Τα πλάσματα. Θα τους διαλύσουνε. Τα τζάμια. Και θα τους κλέψουνε. Για πάντα. Την ύλη. Απ' τα καθίσματα.. Τα μαύρα.

(Τι ειρωνεία. Που στη δική μου.Την Κοσμόπολη.Αυτός ο δρόμος. Εκεί όπου. Του Χρηματιστήριου.Το κτίσμα).

ΑΘΑΛΑΣΣΟ ΒΛΕΜΜΑ

2008-05-11T13:36:00.000-07:00

Κι ας την έχει δει το αθάλασσο.Το βλέμμα.Στενοτοπιά.Ως διάνοια. Και με κλεισούρα. Στα μικρά. Και τ' άδηλα.
Όσα με θάλασσα. Από. Τη γνώση. Πως αυτή. Αιώνια. Κι εμείς. Σκόνη. Απ’ τα αστέρια. Κι απ’ του Χάους. Τα σώματα. Συμπόνοια. Στα. Σφάλματα. Τα καθημερινά.
Κι ευγένεια. Κατάματα. Αν τσακίζεσαι. Με φόρα.
Και κατανοήση. Της διαφορετικότητας.Του συνανθρώπου.
Ανεξαρτήτως. Φυλής. Και Χρώματος. Και τόπου.

ΑΟΡΑΤΕΣ ΜΑΝΤΡΕΣ

2008-05-11T13:26:00.000-07:00

Τα προαύλια. Της ψυχής σας. (Που δεν τ’ αρνούμαι, πως με τη γνώμη μου με μάντρωσαν) μ' αόρατες τις μάντρες. Κι αυτό χειρότερο. Πάντα τριγύρω σου.

Οπου και να 'σαι.

ΝΕΟ ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΑΛΩ ΤΟ ΜΗΝΑ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

2008-05-11T11:05:00.000-07:00

Από τις διαρροές. Του αγωγού. Που μεταφέρει νερό. Στα πλούσια σπίτια. Σαν τα σπουργίτια. Παιδιά. Μιας συνοικίας της Ινδίας. Πίνουν νερό. Κι απ’ τα σκουπίδια. Δεν περπατάνε. Στο έδαφος. Αλλά τη βόλτα τους. Την κάνουν. Στον σωλήνα.
Κι εγώ αισθάνομαι. Καλά. Να βγάλω όλο τον μήνα. Στη Δύση. Σε πόλη

Της ευμάρειας. Στο ψέυδος μιας βιτρίνας. Στον πολέμο. Για χρήμα.

ΛΟΓΙΑ ΠΟΥ ΠΑΥΟΥΝ ΜΙΑ ΩΡΑ....

2008-05-09T13:47:00.000-07:00

Τα λόγια. Των ψυχών. Της ποιητικής αδείας. Παύουν μια ώρα. Οπως σαλών. Και άσπιτων ζητιάνων. Που παύουν τα σούρουπα.

ΑΤΡΑΞΙΟΝ ΔΙΑΜΕΡΙΣΜΑΤΩΝ ΕΠΙ ΠΛΗΡΩΜΗ

2008-05-09T12:15:00.001-07:00

Δεν τα 'βγαλα. Σε θέα. Στην τσέπη σου. Τ' Απέκρυψα. Τα βρόμικα. Τα χέρια μου. Απ' του καπνού. Τα σύνεργα. Στ' αλήμωνά . Μου μέτρα. Που ξήλωσες. Αλύπητα. Κι έτσι. "Ως δυο χέρια. σε μια τσέπη". Πληρώνεις. Πια. Για να με βλέπεις. Ως ατραξιόν. Στα διαμερίσματα.

ΑΞΕΧΑΣΤΕΣ ΠΑΙΔΙΚΕΣ ΜΟΡΦΕΣ

2008-04-29T14:36:00.000-07:00

Όταν δεν μπορείς να ξεχάσεις. Τον εραστή. Ή την ερωμένη σου. Παιδί. Που ευτύχησες να δεις. Σε μια φωτογραφία. Και βρίσκεσαι. Μ' αυτού. Του ανθρώπου.Τη μορφή.Από την παιδική σου ηλικία. . Ερωτας μεγάλος. Δηλαδή πληγή. Ανοιχτή.

Η ΞΑΦΝΙΚΗ ΑΓΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΓΗΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

2008-04-29T14:23:00.000-07:00

Στ' απάτριδο συντρίμμι.Αρκεί. Να την πατήσει. Τη γη. Της Δύσης.

Δεν ενδιαφέρει. Αν είν’. Στην Τενερίφη. Σε πλαζ οργανωμένη λουόμενων. Στις διακοπές. Του βιοτικού επιπέδου. Του δανεισμένου. Απ' τους τραπεζικούς γκισέδες. Και φωτογράφος. Τη σκηνή. Απαθανατίζει. Και στις καλύτερες.Του χρόνου.Βραβεύεται. Μ' εκείνη...

Το απάτριδο συντρίμμι.Αρκεί. Να την πατήσει. Τη γη. Της Δύσης. Είτε είναι τσιμέντο φυλακής.Ή αποβάθρας. Μάρμαρο νοσοκομείου ή Κέντρου Μεταγωγής. Το πατάει. Ως ιερό. Και μαζί με αυτόν. Μπερδεύεσαι. Κι εσύ. Που ζεις στη χώρα υποδοχής. Κι έχεις βρεθεί. Σε αποβάθρα. Νοσοκομείο.Ή φυλακή.
Και ρίχνεις βλέμματα κλεφτά. Μήπως κι εσύ. Πατάς σε άγια γη. Και δεν

το γνώριζες.Ως ντόπιος. Με χαρτιά.

ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΨΙΘΥΡΙΖΟΝΤΑΙ

2008-04-29T14:16:00.000-07:00

Όταν τα ταξίδια. Που αξιώθηκες. Θροΐζεις. Σημαίνει. Πως τα χώνεψες. Με του τουρίστα. Τ’ άδειο μάτι. Επιστρέφεσαι. Αν με κρωγμούς. Τα περιέγραψες.

Μόνη σου έγνοια. Η διαβεβαίωση. Στων ακροατών. Την πάγια. Δυσπιστία. Πως τα μπόρεσες. Και σε μια έκσταση των φρένων. Δεν τα νόμισες.

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ

2008-04-29T13:36:00.000-07:00

Σε όσους. Με χρησμοδότησαν. Παράφρονα. Και να προαυλιστώ. Πισώπλατα. Ή κατάμουτρα. Δεν έφτυσε ο Απόλλωνας στο στόμα τους. Και δεν γεννήσανε Κασσάνδρες σε εξορία. Αλλά εις γνώσιν τους θα θέσω μια πληροφορία: Πως τα ψυχιατρεία. Ξεπεραστήκαν. Ως ιδρύματα. Και στη χριστιανική τους κοινωνία. Θα ενταχθώ. Με ποιήματα.
Ως άλλη ευφυΐα. Αλφαδιασμένη. Από τη χημεία. Και το μεγάλο πάθος μου. Τα φύλλα της Πυθίας. Που μου κατεύνασαν. Τη βία της πικρίας. Και με έκαναν. Ν’ μείνω. Στον κόσμο τους. Τον κρύο.

ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ ΔΩΡΕΑΝ ΣΕ ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΣΕ ΠΙΚΡΙΑ

2008-04-29T13:25:00.000-07:00

Ως σαλεμένο νου. Όταν με ανακαλύψανε. Σαν να ’μουνα σκηνή. Εγκλήματος. Ψυχρά. Με μελετήσανε. Και καθαρίσανε. Από τη ζωντανή. Μου παρουσία. Με τα αποδεικτικά. στοιχεία. Που. Πεσαν’ στο τραπέζι τους. Σαν φόνου ομολογία. Που πάρθηκε με βία.
Παράλληλα. Από τότε. Γυμναστική. Τους κάνω δωρεάν Σε οργή. Και σε πικρία.

ΨΥΧΗΣ ΥΓΡΑΣΙΑ

2008-04-29T13:12:00.000-07:00

Της ψυχής. Η υγρασία. Δεν παρακολουθείται. Οπως η φυσική. Στα σχετικά δελτία. Αλλά στη μνήμη. Της παιδικής σου ηλικίας. Με τον αναμνηστικό πόνο. Που προκαλεί η πραγματική. Στα παλιά χτυπήματα. Στα άκρα. Και στα κόκαλα.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΟ ΟΡΝΙΟ ΩΣ ΠΟΥΛΙ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ

2008-04-29T13:06:00.000-07:00

Το δολοφονικό όρνιο. Της ανθρώπινης φύσης. Δεν ταξιδεύει. Μέσα της. Χιλιόμετρα. Να τη γεμίσει. Νύχια.

Ούτε κουράζεται. Για την τροφή του. Αλλά ζει ως οικόσιτο. Πουλί συντροφιάς. Σαν καναρίνι.

ΓΡΑΙΕΣ ΣΑΛΕΣ ΧΘΕΣΙΝΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΗΣ

2008-04-29T12:44:00.000-07:00

Στη xθεσινή Μητρόπολη. Κυκλοφορούσαν. Πολλές Γραίες σαλές. Η χώρα δεινή. Απ’ τους ναζί. Κι αργότερα. Απ’ εμφύλιο. Και φτώχεια. Από πολιτικών ανικανότητα. Κι υπό μεταναστευτική ροή. Για μοίρα υπό τον ήλιο. Και αυτές. Πίσω από πλάτες. Βιαστικές. Να νευματίζουνε. Από τον πάτο τους. Το πλοίο. Κι η μοναξιά. Τις είχε αγριέψει. Σαν σκυλιά. Που τα εκπαιδεύουνε. Μαχητές. Για αγώνες που σφαγές. Με σωθικά στο πάτωμα. Που πλένεται. Απ’ τους διοργανωτές. Mε λάστιχα.

Στα μέσα, λοιπόν. Μαζικής μεταφοράς. Οπου αυτές θαμώνες. Κι όχι επιβάτες. Οπως εμείς οι υπόλοιποι. Με προορισμό. Και κοινωνική ζωή. Κι είχαν για όνομα. Του λεωφορείου. Ή του τρόλεϊ τη γραμμή. Η γριά του «2». Ή απ’ του τρένου. Τον σταθμό. Γριά ''Ομόνοια''. Ή ''Θησείο''. Και μπινελίκια ρίχνανε στα θεία. (Στη θέα δε κάποιου παπά. Τους έβγαινε όλη η πίκρα). Θυμάμαι μια ταβερνιάρισσα παλιά. Γριά ''Βικτώρια''. Που ούρλιαζε σε ράσο. Με σάλιο απ' τα δόντια: ''Πες μου πού βρίσκεται ο Θεός να πάω να τον ξεράσω; Που μια δοκιμασία.Απ’ όσο. Κόσμο ξέρω. Κι από μένα. Για την καβάντζα του. Δεν κράτησε μια μέρα.''Και το βαγόνι. Που βαρδιανό απ' τα γεννήματα. Να ξεσπά σε χειροκροτήματα.

ΣΥΝΟΙΚΙΑ-ΚΛΩΝΟΣ ΤΟΥ ΜΠΡΟΝΞ ΠΟΥ ΕΚΔΙΚΗΘΗΚΕ

2008-04-29T12:31:00.000-07:00

Με αυτήν τη συνοικία. Μανούρα από παιδί. Μια Κυριακή. Στις Επισκέψεις. Των Μεγάλων. Που συρόμουνα. Μούγκρισα. Απέξω μου. "Πώς ζούνε. Συνάνθρωποι σ' αυτήν; Τσιμέντο. Κόσμος. Δέντρα ψωριάρικα.'' Κι η εκδικησή της πιάτα που κρύα.Αφάγωτα. Ενήλικας σε αυτήν ενοικιαστής. Στην ξεπεσμένη της μορφή. Ως αποβάθρας. Φυλών της Γης. Και προσφοράς. Πληθώρας υπογείων. Και του εγκλήματος. Της προσφυγιάς. Της υδρογείου. Κι είχα. Με Αρτέμιδες. Σφαγή. Κι είχα χαράκωμα. Με όλα τα τετράγωνα. Υπογραφές. Μαζεύανε. Ν' αδειάσω. Τη γωνιά. Με γείτονα. Μπουνιές. Για λόγια αμάσητα. Κι ένας απέναντι. Να μου πετάει. Τη μηχανή. Τάχα. Πως. Του ’κλεινα. Το παρκινγκ Με τη βέσπα. Κλώνος του Μπρονξ. Που με καρύδωσε. Με πένσα. Στα αξιοσημείωτά της. Γεγονότα. Που έζησα ομόστεγος. Με αγγέλους. Και διαόλια. Το γκρέμισμα. Σπιτιού. Σ' ακάλυπτο. Που βλέπανε. Τα πίσω. Τα μπαλκόνια. Κι ευεργετήθηκα κι εγώ. Μ' ορίζοντα. Αληθινός παράδεισος. Με αυλή και δέντρα. Που ’δινε αέρα. Αβίαστα. Μεχρι το βράδυ της μεγάλης φασαρίας. Ο γιος είχε μουρντάρει τους γέρους. Στη γωνία. Να το γκρεμίσουν. Να ζήσουν κι αυτοί. Ως Δυτικοί. Σε πολυκατοικία. Και μέχρι εκεί, όλα καλά. Αλλά το χάραμα. Πριν γκρεμιστεί. Να 'ρθεί και να χορέψει. Στα χαλάσματα; Στο νου μου. Δεν στεριώνει. Ούτε ανάποδα. Δείχνει κακία. Ενώ τα πήρε. Τ' εργολάβου. Τα αργύρια. Και σκέφτηκα: Πως και σε ρετιρέ. Αυτός να μπει. Στ' ερείπιο θα μένει. Όπως και πριν.